Jechałem na obóz z przekonaniem, że sam sobie ze wszystkim poradzę. Trzeciego dnia wywróciliśmy łódkę na środku jeziora i nagle okazało się, że bez pozostałych trzech osób nie postawię jej z powrotem.

Wieczorem na grupie czytaliśmy, jak Paweł prosił wspólnoty o modlitwę i o pomoc. Pierwszy raz od dawna powiedziałem na głos, że coś mnie przerasta. Nikt się nie śmiał. Wracam do szkoły z mniejszą liczbą masek i większą liczbą przyjaciół.